Zo beschrijft Hubert Damen, bij velen bekend als Witse, zijn visie op ouder worden wanneer we hem vragen wat dat voor hem betekent.

“Als je ouder wordt, dan moet je volgens mij meer leren relativeren en aanvaarden dat ook uiterlijk verouderen daar deel van uitmaakt en zelfs heel mooi is. De mooiste foto van mijn grootmoeder is genomen toen ze 80 werd. Wij noemden haar ‘het verschrompeld patatje’. Maar schoon! Je kon aan haar gezicht zien dat ze geleefd had, dat daar een hele geschiedenis achter zat. Nu probeert men vaak alle rimpels weg te krijgen met botox en allerhande zalfjes, en het enige resultaat is dat alle uitdrukking wegvalt en van de zalfjes wordt je zelfs agressief. Idem voor handen van ouderen. Dat zijn monumenten: je kan eraan zien dat ze hebben gewerkt en geleefd”, opent Damen.

Hoe belangrijk is het voor u om ondanks die fysieke achteruitgang oud te worden?

“Ik ben een verdediger van euthanasie, alhoewel ik gelovig ben opgevoed. Religies zijn een uitvinding van de mens. Het zijn soms heel mooie en leerrijke verhaaltjes, maar de instituten die errond zijn gebouwd zijn altijd gebaseerd op macht. Macht verdraait, verdoezelt en misbruikt de dingen alleen maar. Ik heb wél bewondering voor mensen die vanuit hun geloof positieve dingen doen. Maar dat is dan vanuit een idee van rechtvaardigheid en goedheid dat toevallig gestalte krijgt vanuit het fictieve beeld van een god.”

“Euthanasie is echter te lang bevochten onder het mom dat we ons leven van God hebben gekregen, maar ik heb mijn leven gekregen van mijn ouders. Die hebben iets gedaan waarvan ik hoop dat ze er veel plezier aan hebben beleefd, en dan, heel belangrijk,  hebben ze de verantwoordelijkheid genomen om mij op te voeden. Euthanasie mag van mij zelfs nog uitbreiden naar dementerenden die nu dat beslissingsrecht vaak niet hebben. Je moet maar de pech hebben om continu pijnen te moeten doorstaan, en dan door een psychiater te worden bestempeld als niet in staat zijnde om zo’n beslissing te nemen.”

“Misschien vergis ik me, en moet ik maar eens contact opnemen met Prof. Distelmans die ik bewonder voor de manier waarop hij telkens weer in deze moeilijke en gevoelige materie een duidelijk standpunt inneemt en verduidelijkt. Ik wil ook pleiten om de term ‘euthanasie’ te veranderen in ‘jezelf wegrelativeren’, waarbij je zegt: ‘Bedankt, het is goed geweest, ik heb het gehad’.”

Toen u jong was, waar had u gedacht dat u vandaag zou staan?

“Net zoals vele jonge gasten wilde ik misschien wel brandweerman of politieman worden. Later werd dat architect. Een leraar Nederlands heeft dan op een gegeven moment gezegd dat ik een mislukking was op wiskundig vlak, maar dat ik wel goed kon voordragen. Zo ben ik in het acteren gerold. Maar gepland was mijn leven zeker niet. Ik sta soms versteld over hoe sommigen vandaag bezig zijn met planning en carrière maken. Dat is geen verwijt, ik denk dat dat te maken heeft met de tijd waarin je opgroeit.”

Heeft u ergens spijt van?

“Spijt is opnieuw zo'n typisch katholiek begrip. We moeten dat schrappen en vervangen door ‘verantwoordelijkheid’. Als je iets doet, een stommiteit, neem daar dan ook de verantwoordelijkheid voor. Spijt is je terugtrekken in een biechtstoel om je verantwoordelijkheid te ontlopen. Spijt is een advocatentruc om strafvermindering te krijgen. Spijt hebben lost niets op.”

Wat zijn volgens u de positieve aspecten aan ouder worden?

“Een van de mooie aspecten aan ouder worden, zijn voor mij mijn kleinkinderen. Ik kan fantastische gesprekken voeren met hen. Iedere keer opnieuw vuren ze 1001 ‘waarom’-vragen op me af waar ik dan geen antwoord op heb. De manier waarop ze je soms proberen te manipuleren, is aandoenlijk.”

“Terwijl ik bij het opvoeden van mijn eigen kinderen een zeker druk voelde, relativeer ik nu veel meer als het op mijn kleinkinderen aankomt. Met het ouder worden heb ik een zekere mildheid opgebouwd en heb ik leren genieten van de kleine dingen. Ik heb er nu ook eenmaal meer tijd voor.”

“Sinds ik ben gestopt met Witse hoef ik ook niet meer dagelijks in de file te staan. Toch mis ik de set wel, en dan vooral de nachtopnames. De sfeer, warm eten om middernacht: waanzin! Er is niets zo mooi dan in het prachtige, landelijke Pajottenland tussen de koeien te wachten op een mooie zonsopgang. Dankzij mijn acteercarrière heb ik veel mogen meemaken, veel milieus en mensen leren kennen. Anderzijds was ik toch veel liever in het theater gebleven. Het BV-schap is niets voor mij. Ik ben er gelukkig altijd in geslaagd om mijn privéleven af te schermen.”

Heeft uw overstap naar de televisie er net niet voor gezorgd dat u in zekere zin onsterfelijk bent geworden?

“Ik ben wereldberoemd geworden in Vlaanderen, maar ik geloof zeker niet in onsterfelijkheid. Wanneer ik mezelf op honderdjarige leeftijd wegrelativeer zal het VRT journaal, als de politiek nog een openbare zender wil subsidiëren, tien seconden uit Witse laten zien. En misschien zullen enkele andere honderdjarigen me dan nog herkennen (lacht).”

“Theater vind ik boeiend omdat het de kunst van ‘het moment’ is. Je staat op de scène, zegt een zin, en het publiek neemt die dan in zich op, of niet. Wanneer de zin eenmaal is uitgesproken, is hij weg en komt de volgende zin. Bij iedere opvoering wordt alles opnieuw geboren.”

Heeft u nog plannen?

“Ik werk momenteel aan een muziekprogramma dat mijn bewondering en verwondering voor het fenomeen ‘vrouwen’ uitdrukt in 12 liedjes en teksten die ik vind in de kleinkunst en poëzie. Zelf schrijven kan ik niet. Maar of dat uiteindelijk iets publiek wordt, zal ervan afhangen of zaaltjes en culturele centra dat dan ook gaan willen programmeren. Hoe dan ook, intussen zal ik me toch weer hebben geamuseerd. Dus ook hierbij geldt mijn levensmotto: niets moet nog, maar alles mag!”